Arno Coenen - 'Ik blijf een boer'
Bier, jenever, misschien een whisky, maar kom bij beeldend kunstenaar
en VJ Arno Coenen niet aan met een fancy drink. Geboren in Olst,
woonde in New York, Los Angeles en nu al weer een tijd in Amsterdam. "Ik blijf een boer."
door Dave Krajenbrink
Arno Coenen (1972) komt net van het ziekenhuis waar hij een hartmeter opgeplakt kreeg. Hij heeft last van hartritmestoornis. "Urban life kan een stressvol bestaan zijn," lacht Arno. Nee, hij heeft geen stress. Veel werk, ja dat wel. Coenen maakt enorme mozaïekwerken die in verschillende steden op straat te zien zijn. De afbeeldingen variëren van computergames, rockhelden tot Vrouwe Justitia. Los Angeles, New York of Amsterdam, een echte stedeling zal Coenen niet worden. "Ik blijf een boer," zegt hij met enige trots. "Bij ons wordt niet gevraagd of je nog wat wilt drinken. Je krijgt gewoon een nieuw glas bier."
In zijn atelier: witte bakjes vol mozaïeksteentjes, lange tafel met computers. The Pogues schalt uit de luidsprekers. Coenen behoort tot de eerste generatie kunstenaars die opgroeide in een digitale wereld. Daar komt ook zijn fascinatie met mozaïek vandaan. "Begin jaren negentig waren de mogelijkheden met computers veelbelovend, maar de output in print of animatie was volkomen shit." Hij doelt op de grote printerbakken waar toen de prints uitrolden. Niks haarscherpe foto's maar afbeeldingen opgebouwd uit grove kleurblokken. Geen Lara Croft maar een geel rondje dat witte stipjes opat. Coenen graait in een van de vele bakjes met mozaïeksteentjes. "Kijk, dit is gewoon een pixel. Subliem materiaal waar in de oudheid al mee gewerkt werd."
Coenen gebruikt zijn pixels voor de gigantische mozaïeken. Ambachtelijk en langdurig werk. "Een mooi contrast met de snelheid waarmee je computergraphics maakt." Hij werkt nu aan een schoolplein-mozaïek, Virtual Fairytail deel II. 'Iets multicultureels', was de opdracht. Maar dat is Coenen veel te politiek correct. "Bedoeld wordt natuurlijk iets met Marokkanen en Nederlanders. Waar het volgens mij om moet gaan is een exotische wereldschool waar kinderen alle levels doorlopen." En dus zien we een Japanse versie van Sneeuwwitje tegen de achtergrond van een berglandschap, geflankeerd door Super Mario.
Coenen houdt niet van opgeklopt gedoe, mag graag relativeren. In zijn mozaïeken en animaties laat hij zien hoe wij ons onnodig opwinden, zo maar wat meeschreeuwen en in iedere nieuwshype trappen. Coenen neemt al die aanstellerij op de hak, verpakt in een surrealistische wereld. Zo zien we in zijn videoanimatie 'VOC/VIP Holland Experience' die hij samen met Peter Leeuwerink maakte, leden van Rembrandts Nachtwacht - uitgedost als Hells Angels - figureren in de Amsterdamse onderwereld. "Dat bekakte keurige Amsterdam Zuid bleek een getto voor de rijken zoals Willem Endstra. Wie is nu eigenlijk de boef? En die gasten van de Nachtwacht, ze zien er piekfijn uit, maar het zijn de Hells Angels van hun tijd die op de Wallen het tuig in het gareel hielden." Galeries of musea daar heeft deze kunstenaar niets mee. Groot werk in de openbare ruimte, voor iedereen toegankelijk, dat is zijn ding.
Coenen beschouwt zichzelf niet als mediakunstenaar. "Een heiloze weg, met allerlei technische installaties die uiteindelijk niet blijken te werken. Wat ik doe kun je vergelijken met de muziek uit de jaren tachtig. Run Dmc samen Aerosmith. Alles door elkaar, dan ontstaat vanzelf een nieuw beeld en gevoel. Eclectische kunst heet dat toch?" Hij lacht er wat cynisch bij, wrijft over zijn indrukwekkende baard. "Moslimbaard en Lonsdale-kapsel."
Code Magazine, 2006
Foto: Elsbeth Tijssen